Donderdag besloot ik tijdens mijn wandeling nog één keer langs Shopping Center Faro 2 te gaan. Niet omdat het op mijn route lag, maar omdat ik wilde zien hoe het er nu écht bij ligt. Misschien uit nieuwsgierigheid. Misschien uit een gevoel dat het langzaam aan het verdwijnen is. Of misschien gewoon om nog één keer die plek te ervaren die ooit zo’n andere betekenis had.
Faro 2 werd eind jaren ’80 gebouwd, in een periode waarin Gran Canaria zich razendsnel ontwikkelde als toeristische hotspot. Vooral het zuiden van het eiland, met Maspalomas en Playa del Inglés, groeide uit tot een plek waar zon, zee en vermaak samenkwamen. In die tijd waren dit soort open winkelcentra enorm populair. Geen gesloten malls zoals we die nu kennen maar pleinen, terrassen en een bijna dorpsachtige sfeer.
In de jaren ’90 bereikte Faro 2 zijn hoogtepunt. Het was een levendige plek waar toeristen en locals elkaar moeiteloos vonden. Overdag werd er gewinkeld, ’s avonds kwam het centrum pas echt tot leven. Restaurants zaten vol, bars draaiden op volle toeren en overal hing een ontspannen vakantiesfeer. Het was een plek waar je niet alleen kwam om iets te kopen, maar om te blijven hangen. Om te kijken, te eten, te drinken en simpelweg te genieten.
De bekende bananenbar was één van die plekken die mensen bijbleven. Net als de vele kleine restaurants en winkels die samen dat unieke karakter vormden. Alles voelde toegankelijk, warm en een beetje eigenzinnig. Geen grote ketens, maar ondernemers die hun eigen plek hadden gecreëerd.
Wat me tijdens mijn wandeling vooral opviel, is dat het gevoel dat Faro 2 nu uitstraalt niet op zichzelf staat. Op meerdere plekken op Gran Canaria lijkt de tijd een beetje te zijn blijven hangen. Alsof delen van het eiland nog leven in de echo van hun eigen hoogtijdagen. Je ziet het in gebouwen, in oude borden, in plekken die ooit bruisend waren maar nu vooral stil zijn. Het geeft het eiland ergens ook karakter, maar tegelijkertijd voelt het soms ook als iets dat langzaam wegglijdt.
Na de financiële crisis van 2008 kwam daar een duidelijke breuk in. De wereld veranderde, en daarmee ook het toerisme. Grote investeerders bleven overeind en investeerden juist méér, in nieuwe, moderne en vaak luxere projecten. Kleinere ondernemers kregen het daarentegen steeds moeilijker. Huren stegen, kosten liepen op en marges werden kleiner. Voor veel van hen werd het simpelweg onmogelijk om het vol te houden.
Faro 2 werd daar één van de stille slachtoffers van.
Tegelijkertijd verschoof de focus van het toerisme steeds meer richting het westelijk gelegen Meloneras. Daar ontstonden nieuwe boulevards, moderne winkelcentra, luxe hotels en stijlvolle restaurants. Alles strak, nieuw en gericht op een ander publiek. Toeristen trokken die kant op, en lieten oudere gebieden langzaam achter.
Wat overbleef, is wat Faro 2 vandaag de dag is.
Een plek waar de stilte soms bijna hoorbaar is. Waar lege panden naast elkaar liggen en waar je je bijna niet kunt voorstellen hoe levendig het hier ooit was. Op sommige momenten voelt het alsof je door een decor loopt. Alsof het elk moment weer tot leven kan komen — maar dat het nooit meer echt gebeurt.
Het heeft iets weg van wat men een dead mall noemt. Een plek die ooit het kloppend hart van een gebied was, maar langzaam is stilgevallen. Niet in één keer, maar beetje bij beetje. Winkel na winkel, restaurant na restaurant. Tot het moment dat de balans omslaat en leegstand de boventoon voert.
En toch is het niet volledig verdwenen.
Er is nog leven. Een supermarkt waar nog dagelijks mensen komen. Een fietsverhuur die inspeelt op toeristen die de omgeving willen verkennen. Een steakrestaurant dat nog gasten ontvangt. En een Chinese winkel die zijn deuren openhoudt. Het zijn kleine ankers van activiteit in een verder stille omgeving. Genoeg om te laten zien dat Faro 2 nog niet helemaal opgegeven is — maar ook niet meer wat het ooit was.
Wat het verhaal misschien nog interessanter maakt, is dat Faro 2 zich op een kantelpunt lijkt te bevinden. Er gaan al enige tijd geruchten dat het centrum verkocht is, al is niet duidelijk aan wie. Officiële informatie blijft schaars, maar er wordt gesproken over mogelijke herontwikkeling en zelfs volledige herbouw.
Misschien krijgt deze plek ooit een tweede leven. Misschien wordt het opnieuw een plek waar mensen samenkomen, eten, drinken en genieten. Of misschien verdwijnt het zoals zoveel plekken uiteindelijk doen — om plaats te maken voor iets nieuws dat beter past bij deze tijd.
Terwijl ik daar rondliep, voelde het ergens dubbel. Aan de ene kant is er het verval, de leegte, het besef dat iets moois langzaam verdwenen is. Aan de andere kant zit er ook iets bijzonders in. Iets echts. Faro 2 is geen gelikt, nieuw project. Het is een plek met geschiedenis. Met herinneringen. Met lagen van tijd die nog steeds zichtbaar zijn, als je goed kijkt.
En misschien is dat juist wat blijft hangen.
Niet alleen wat het ooit was, maar vooral het gevoel dat het achterlaat.